اشتباهات رایج در نصب کانال اسپیرال که هزینه را بالا می برد
کاربرد کانال اسپیرال در سیستم هوارسانی (رفت و برگشت هوا) بعنوان یکی از روش های نوین بسیار توصیه می شود. استفاده از این متریال در صنعت تهویه مطبوع در صورت رعایت اصول استاندارد می تواند به لحاظ ساختاری و فیزیکی در ارتقای راندمان تهویه و نیز از نظر نما به محیط جلوه زیبایی ببخشد. در مقابل اگر در موقع نصب بطور حرفه ای و هوشمندانه اقدام نکنیم، بخاطر افت فشار و بروز صدای ناهنجاربخاطر عدم رضایت کاربر و ساکنین، امکان بروز مشکلات و خسارات مالی ناشی از این اهمال کاری وجود دارد.
و اما علل بروز اشتباهات رایج در نصب کانال اسپیرال که هزینه را بالا می برد :
۱- اشتباه در محاسبات فنی برای تعیین قطر دقیق کانال اسپیرال تعیین قطر و مقادیر فنی باید تحت نظر مهندس تاسیسات به دقت صورت پذیرد. در صورتیکه قطر کانال اسپیرال کمتر یا بیشتر از مقدار لازم تعیین گردد باعث می شود که:
معضلات قطر کمتر
*افت فشار هوا افزایش یابد.
*میزان برق مصرفی بواسطه اعمال فشار به دمنده یا مکنده افزایش یابد.
*اعمال فشار زیاد به فن موجب استهلاک زودرس می شود.
معضلات قطر بزرگتر
*افزایش هزینه جنس و ورق
*جاگیری بیش از حد در فضا
*کاهش میزان سرعت جابجایی هوا
هر دو حالت از جمله افزایش یا کاهش قطر استاندارد بی شک منجر به بروز مشکلات و مواردی می شود که هزینه های جانبی را به شدت افزایش می دهد.
۲- عدم هوابندی نقاط اتصال و درزهای مربوطه: بر خلاف تصور عده ای که فکر می کنند نیازی به نوارهای درزگیر (گسکت هوابندی) در سیستم کانال اسپیرال ضرورتی ندارد باید گفت این موضوع در عدم تشت هوا، کاهش افت فشار و نیز عدم بروز صدای زوزه و باد بسیار موثر است.
۳- عدم کاربرد ساپورت ها و اتصالات استاندارد: اگر از متریال ساپورت به درستی و در فواصل منظم استفاده نشود، لاین کانال دچار لرزش شده و امتداد کانال در مسیر خود از حالت تراز خارج و معضلاتی از جمله صدای تق تق و موارد دیگر می شویم.
۴- عدم استفاده از یک نقشه و مسیر بهینه در امتداد هوارسانی: اگر از مسیر صحیح و اصولی در نصب کانال اسپیرال بهره نبریم، مجبور به استفاده از قطعات مازاد از جمله زانویی و تبدیلات اضافی می شویم که این امر، هم به لحاظ فنی مشکل ساز است و هم به لحاظ هزینه های سربار.
۵- عدم کاربرد ورق با ضخامت استاندارد: هر مقطع از کانال اسپیرال با هر قطری که باشد طبق جدول استاندارد، ضخامت مخصوص به خود را دارد. بدیهی است برای قطرهای پایین، ضخامت کمتر و برای قطرهای بالاتر ضخامت بیشتر می شود.
۶- عدم کاربرد عایق در سطوح کانال اسپیرال: برای ارتقای راندمان هوارسانی با تثبیت دمای دمش یا مکش در مبدا، می توان از هزینه های بی مورد ممانعت کرد. کاربرد عایق الاستومری بر روی سطوح کانال اسپیرال علاوه بر حفظ دمای هوای کانال، از استهلاک پوشش آن بواسطه ی رطوبت، کبره و قارچ جلوگیری شود.
تهویه فراز
